QR kodlar kullanarak akıllı telefonlar arasında dosya aktarımı sağlayan ilginç bir yöntem geliştirildi. “Decimen Optical Transfer” adı verilen bu deneysel sistem, herhangi bir uygulama yüklemeyi, aynı Wi-Fi ağına bağlanmayı veya cihaz eşleştirmeyi gerektirmeden yalnızca tarayıcı ve kamera kullanarak veri aktarabiliyor. Geliştiriciye göre sistem, saniyede yaklaşık 190 KB veri aktarım hızına ulaşabiliyor. 60 FPS’lik QR kodlarıyla veri aktarılıyor
GitHub’da bashalarmistalt, Reddit’te ise Alstroph kullanıcı adıyla paylaşılan proje, verileri tarayıcı üzerinden oluşturulan ve saniyede 60 kareye kadar yenilenen QR kodları aracılığıyla iletiyor. Gönderici cihaz ekranında hızla değişen QR kodları gösterirken, alıcı cihazın kamerası bu kodları okuyarak dosyayı yeniden oluşturuyor.
Geliştirici, bu fikri “telefonların aynı ağa bağlı olmasını gerektirmeyen bir dosya aktarım yöntemi” oluşturma amacıyla geliştirdiğini belirtiyor. Çözüm, modern akıllı telefonların sahip olduğu tarayıcı ve kamera altyapısını kullandığı için ekstra uygulama kurulumu ya da ağ yapılandırmasına ihtiyaç duymuyor.
Sistemin en dikkat çekici yönlerinden biri ise “fountain code” adı verilen hata toleranslı kodlama tekniğini kullanması. Bu yöntem sayesinde bazı QR kareleri okunamasa veya atlanmış olsa bile dosya aktarımı kesintiye uğramıyor. Her QR kodu, oturum kimliği, sıra numarası, blok bilgileri, dosya boyutu ve doğrulama verilerini içeren yaklaşık 20 baytlık bir başlık taşıyor. Böylece alıcı cihaz eksik kareleri tolere ederek dosyayı başarıyla yeniden oluşturabiliyor.
Yapılan testlerde geliştirici, Apple’ın ProMotion ekranına sahip bir iPhone ile elde taşınan kullanımda yaklaşık 128 KB/s aktarım hızına ulaştığını belirtiyor. Gönderici ve alıcı cihazlar tamamen sabit tutulduğunda ise hızın 186 KB/s seviyesine kadar çıktığı ifade ediliyor.
Henüz kavram kanıtlama aşamasında olan Decimen Optical Transfer, özellikle internet bağlantısının bulunmadığı veya cihazların aynı ağa bağlanmasının mümkün olmadığı senaryolar için ilgi çekici bir alternatif sunuyor. Proje, açık kaynaklı MIT lisansı altında yayımlanırken geliştirici benzer çalışmaların daha önce de yapıldığını kabul ediyor ancak bu çözümün fikrinin bağımsız olarak geliştirildiğini vurguluyor.
